üyesi olduğu bir topluluk yok
kayıpsın şu anda sen yaşam.
ne bir fotoğrafta bulabiliyorum seni
ne de bir labirentin kuytu köşesinde
kayıyor ya elimden ipler
en çok onlara üzülüyorum.
kayıpsın şu anda ey yaşam
ne farkeder
yaşansan ya da...
kolay mı hapis kalmak şu güzelim mektepte
yıkacağız bu düzeni istemesen de...
ne diploma ister bu gönül
ne de üniversite lalalalalaylaylay
çok da sikimdeydi öss
mektebi değişmem kimseye!
yara izi olmak isterdim en güzel yüzde
ve gitmemek istenmediğimde
meydan okurcasına, inadına...
zaten hepimiz
yara izi değil miyiz
bu saçma dünyada
baksan da göremezsin
kalan son eldekiler
yenenler ve yenilenler
ve de zoraki
yenilenenler
Yazılmamışlığından mıdır bilemiyorum
Bu hikayenin sonunu kestiremiyorum.
illa ki adını koyamıyor... illa ki kimselere soramıyorum...
Sonra birden kaçıyor elimden ipler.
Ve dizginler
Şaklıyor havada, dövüyor yokluğu.
Bu çukur... Bu insan bokluğu...
Ama umut dediğin bu;
Yakalamak çok zor.
Yükseliyor yükseliyor ve değiyor başı akşama,
sonra birden düşüp parçalanıveriyor.
Ama her nedense
Dağılmak varken her bir zamana ve her bir mekana;
bu iğrenç yerde
her zerre
kalmak istiyor.
K.G
0